We zijn geregistreerde partners geworden in East Ham. Niet in Soho. Niet in Brighton. In East Ham, op het gemeentekantoor aan Barking Road, tien minuten van ons appartement in Canning Town.
Mensen verwachten een ander ontstaansverhaal. Ze horen „queer stel bouwt een queer reisapp” en zien twee mensen voor zich in een sfeervol huis in Notting Hill of Hampstead, met linnen gordijnen, designboeken en smaakvolle kleine Pride spulletjes. Wij wonen in Newham. Het makkelijkste drankje in de buurt drink je eerder in een ketenpub onder tl licht dan in een besloten bar met een fluwelen koord. Zelfs met de auto is de dichtstbijzijnde queer bar een flink eind rijden.
Dat is belangrijk, want voor de meeste queer mensen speelt het queer leven zich ook af in de gewone delen van de stad. In buurten waar jullie het enige zichtbaar queer stel op straat zijn. Op plekken waar niemand je een gevoel van erbij horen geeft met een regenboogvlag in de etalage. Je bouwt het zelf op, persoon voor persoon, na verloop van tijd.
Dat proberen we in een app te stoppen.
Het gat
Open de App Store. Zoek op „LGBTQ+”. Tel hoeveel resultaten datingapps zijn.
Zoek nu op „solo reizen”. Tel hoeveel van die resultaten iets zeggen over queer veiligheid, over identiteit, of ook maar één scherm hebben dat erkent dat je bestaat.
De eerste zoekopdracht geeft je tientallen apps die je aan een date willen helpen. De tweede geeft je apps die ervan uitgaan dat je hetero bent, of het hooguit niet uitmaakt. De app die zegt „je bent queer, je reist alleen, we helpen je je mensen te vinden” bestaat niet.
Dat weten we, want we hebben ernaar gezocht. Jarenlang.
Hoe we hier kwamen
We zijn hier niet gekomen omdat we twee glamoureuze fulltime reizigers zijn met bijpassende stempels in ons paspoort. Tai heeft de grootste kaart, van Japan en Italië tot Kroatië, Frankrijk, Thailand en veel plekken daartussen, het soort reizen waarbij je een stad leert kennen via stations, hotellobby’s, zijstraten en dat ene goede diner dat je nog vindt voor het slapengaan.
Mijn reisgeschiedenis is kleiner: de Seychellen, Kenia, Zambia en het Verenigd Koninkrijk. Geen lange lijst, maar ook geen makkelijke. Kenia en Zambia stellen seks tussen mensen van hetzelfde geslacht nog steeds strafbaar. De Seychellen hebben het in 2016 uit het strafrecht gehaald, maar legaal betekent niet automatisch zichtbaar, makkelijk of veilig zoals queer reizigers veilig echt bedoelen. Algemeen reisadvies mist die verschillen.
Als we samen ergens zijn, zijn die afwegingen makkelijker. Er staat iemand naast je. Je kunt samen de sfeer peilen. Als het niet goed voelt, ga je weg. Als het wel goed voelt, blijf je. Steun in de rug verandert alles.
Als een van ons ver weg is van bekende mensen, wordt het ingewikkelder. Je kunt zoeken op Reddit. Je kunt een app openen die voor daten is gebouwd en proberen die te gebruiken voor vriendschap. Je kunt in je profiel „zoekt vrienden” zetten en hopen dat iedereen snapt dat je het meent. Maar het systeem is nog steeds gebouwd om te flirten: swipen, matchen, berichten sturen, de toon ontcijferen, je afvragen wat de ander denkt dat dit is.
Dat patroon kwam steeds terug. Datingapps vertellen je wie er in de buurt is, maar niet of de bar vanavond echt veilig voor je is. Google vertelt je dat een zaak bestaat, maar niet of je aan tafel „mijn vrouw” kunt zeggen, of hand in hand lopen buiten normaal is, of de persoon die je een bericht stuurt vriendschap wil, een date, of iets waar je niet om hebt gevraagd. De informatie bestaat in stukjes, de mensen bestaan in stukjes, en de tools die ze verbinden zijn meestal gebouwd voor daten of voor hetero reizigers. Niemand had gebouwd wat wij steeds wilden hebben.
Het probleem is geen eenzaamheid. Het is het ontbrekende plan.
Queer mensen zijn goed in elkaar vinden. Dat doen we al eeuwen, in codetaal, in bepaalde bars, met blikken door een ruimte heen.
Wat we niet hebben, is een eenvoudige manier om dat op reis te doen.
Als je als queer persoon alleen in een nieuwe stad aankomt, zien je opties er zo uit:
Datingapps. Je opent Grindr, HER of Hinge en zet „zoekt vrienden” aan. Niemand neemt die instelling serieus. De gesprekken zijn gebouwd rond aantrekkingskracht: swipen, matchen, berichten sturen. Ook als je oprecht vriendschap wilt, duwt de app je een andere kant op. Je sluit de app uiteindelijk en voelt je slechter dan toen je hem opende.
Google. Je zoekt op „gaybars in [stad]” en krijgt een lijst met zaken die misschien nog bestaan, beoordeeld door mensen die misschien jouw idee van „gastvrij” delen. Je vindt een Reddit draad uit 2019 die een buurt aanraadt. Je vindt een reisblog die het hele land „gay friendly” noemt, zonder uit te leggen wat dat betekent voor een trans vrouw, voor een cis homoman of voor een non binair persoon.
Instagram. Je zoekt op de locatie van de stad en de Pride hashtag en vindt prachtige berichten van mensen die je op geen enkele manier kunt bereiken, op een plek waar je nog niet bent, terwijl ze dingen doen die je dolgraag zou doen als je iemand kende om ze mee te doen.
Niets. Je gaat naar de hotelbar. Je loopt wat rond. Je hoopt dat er iets gebeurt. Soms gebeurt dat. Meestal niet. Je brengt de reis door tussen vrijheid en eenzaamheid, komt thuis en vertelt dat het geweldig was, omdat het alternatief, toegeven dat je vier avonden alleen hebt doorgebracht in een stad vol mensen, voelt als falen.
We hebben alle vier allebei meegemaakt. De vierde is de ergste.
Waarom niet gewoon een functie toevoegen?
De voor de hand liggende vraag: waarom niet gewoon een „reismodus” aan Grindr toevoegen? Een „vriendenzoeker” aan HER? Een „queer filter” aan Couchsurfing?
Omdat een functie op het verkeerde fundament niet werkt. En het fundament telt zwaarder dan de functie.
Datingapps zijn gebouwd rond aantrekkingskracht. De profielfoto, het swipen, de match en de melding wijzen allemaal naar één vraag: wil je deze persoon terugzien in een romantische of seksuele context? Als je datzelfde systeem voor vriendschap probeert te gebruiken, voelt er iets niet goed.
Algemene reisapps hebben een ander probleem. Ze zijn voor iedereen gemaakt, dus missen ze de vragen die queer mensen hebben. Is deze buurt veilig als het donker is? Is deze plek echt gastvrij? Betekent „LGBTQ+ vriendelijk” dat ik de hand van mijn partner kan vasthouden, of alleen dat niemand er iets van zegt? Die vragen komen in het product niet voor.
Dat weten we, want we hebben ze allemaal gebruikt. We hebben geprobeerd datingapps voor vriendschap te gebruiken. We hebben geprobeerd reisapps queer te maken. We hebben geprobeerd Google Maps voor veiligheid te gebruiken. Niets ervan werkt, omdat die tools een ander probleem oplossen.
Wat je nodig hebt, is een product dat vanaf het begin is gebouwd rond queer reizen, vertrouwen en vriendschap.
Wat we echt hebben gebouwd
Wanderkin doet één ding: het helpt LGBTQ+ soloreizigers om overlappende reizen om te zetten in echte plannen met andere queer mensen.
Dit is wat dat in de praktijk betekent.
Je voegt een reis toe. Bestemming, data. Tien seconden. De app laat je mensen zien van wie de reis overlapt met die van jou, openbare plannen tijdens je verblijf en groepschats in de stad.
Je ziet echte mensen. Geen profielen die draaien om aantrekkingskracht, maar profielen rond reizen. Waar ze zijn geweest. Waar ze naartoe gaan. Waar ze van houden. Hun identiteit, in hun eigen woorden, zoveel of zo weinig als ze zelf willen delen.
Je maakt contact. Een privébericht. Een groepschat voor iedereen die die week in dezelfde stad is. Een ontmoeting die iemand heeft georganiseerd: een diner, een stadswandeling, een drankje, een museumbezoek. Je meldt je aan, je komt opdagen, je ontmoet mensen.
Je bent veilig. Ieder lid is geverifieerd met een selfie. Elk profiel is echt. De communityrichtlijnen worden gehandhaafd: dit is geen datingplatform, en wie het daar toch in verandert, wordt verwijderd. Veiligheidstags voor plekken en buurten komen van de community, dus de informatie is concreet, actueel en geschreven door mensen die jouw zorgen delen.
Dat is het. Geen swipen. Geen matches. Geen mysterieus algoritme dat bepaalt wie je ziet. Je gaat volgende week naar Berlijn, hier zijn de queer mensen die er ook zullen zijn, zeg hallo.
Het verschil dat telt
„Geen datingapp” is geen slogan. Het is een ontwerpregel die elke beslissing bepaalt.
Profielen beginnen met reisplannen, niet met foto’s. Want de eerste vraag is niet „ben je aantrekkelijk?”, maar „ga je waar ik heen ga?”.
Er wordt niet geswipet. Want swipen is oordelen, en oordelen is precies het tegenovergestelde van wat je nodig hebt als je iemand zoekt om mee te eten in een stad waar je niemand kent.
Groepschats bestaan naast privéberichten. Want vriendschap ontstaat vaak in groepen, drie mensen aan een tafel, vier vreemden die uiteindelijk de hele week samen optrekken, en de app moet dat weerspiegelen in plaats van elk contact in een gesprek met z’n tweeën te dwingen.
De communityrichtlijnen verbieden uitdrukkelijk romantische of seksuele toenaderingen. Niet omdat romantiek slecht is, we zijn letterlijk met elkaar getrouwd en hebben niets tegen romantiek, maar omdat het vertrouwen instort op het moment dat het eerste ongevraagde bericht als „je bent lekker” binnenkomt. Elke queer persoon is weleens in een ruimte geweest die veilig had moeten zijn en heeft gevoeld hoe die iets anders werd. We zijn liever streng en houden de ruimte veilig dan dat we toegeeflijk zijn en haar kwijtraken.
Als een vriendschap meer wordt, is dat jouw leven. Ga dan verder via een persoonlijk kanaal. Het platform blijft wat het is: een plek om mensen te vinden om mee te reizen.
Voor wie het is
Wanderkin is voor de persoon die naar de pagina van een Pride evenement kijkt en denkt: „ik wil erheen, maar ik heb niemand om mee te gaan.”
Het is voor de persoon die alleen naar Lissabon ging, geluk had en in een restaurant drie vreemden ontmoette, en voor de persoon die alleen naar Lissabon ging, geen geluk had en vijf avonden alleen at.
Het is voor de persoon die in een nieuwe stad een datingapp opent en denkt: „ik wil hier niets van, ik wil alleen een vriend voor de middag.”
Het is voor de persoon die nog nooit alleen heeft gereisd, omdat het idee om queer en alleen op een onbekende plek te zijn te veel voelt, en voor de persoon die altijd alleen reist en het improviseren beu is.
Het is voor het queer stel in Canning Town van wie de dichtstbijzijnde queer bar een autorit verderop is, net zo goed als voor de persoon die boven een dragbar in Soho woont. Wanderkin is gebouwd voor de delen van het queer leven die zich afspelen tussen zaken, plannen, treinhaltes en de lange weg naar huis.
Waarom nu
Twee dingen zijn tegelijk waar.
Ten eerste: queer reizen groeit. De LGBTQ+ toerismemarkt is meer dan 330 miljard dollar waard. Solo reizen is het snelst groeiende deel van de branche. Die twee lijnen kruisen elkaar bij een gat dat niemand vult.
Ten tweede: de wereld wordt harder. Wetgeving tegen trans personen neemt in de Verenigde Staten snel toe. LGBTQ+ rechten worden teruggedraaid in delen van Europa en Afrika. Het aantal landen waar queer zijn strafbaar is, is in tien jaar nauwelijks gedaald.
Als de wereld harder wordt, wordt gemeenschap belangrijker. Niet gemeenschap in het abstracte, maar heel concreet. Iemand in dezelfde stad, in dezelfde week, die jouw ervaring deelt. Een chat voor de bestemming waarin mensen plannen, zaken, routes en tijden vergelijken. Een groep waarin iemand de metro en de route van de Pride parade al heeft uitgezocht.
Dit doet ertoe. Als je queer bent en alleen reist, kan het de hele reis veranderen.
We bouwen die praktische laag vanuit een appartement in Canning Town, met een akte van geregistreerd partnerschap uit East Ham, omdat queer reizigers meer nodig hebben dan inspiratie. Ze hebben mensen nodig, context en een manier om plannen te maken.
Wat er nu komt
Het lanceringsnetwerk van Wanderkin omvat nu 50 steden in Europa, Noord en Zuid Amerika, Azië, Afrika en Australië. De stadsgidsen verbinden praktische veiligheid, de context van buurten, planning per seizoen en echte gemeenschap, in plaats van een bestemming te herleiden tot een lijst met gaybars.
Als je tot hier hebt gelezen, ben jij de persoon voor wie we dit hebben gebouwd. Kom je mensen vinden.